De pelgrim bereikte de oude boogbrug die toegang gaf tot de stad. Daar aangekomen zocht hij de Jacobskapel, een bescheiden heiligdom waar hij hoopte op een moment van bezinning.
Zonder enige verwachting, enkel gedreven door een stil vertrouwen, nam hij contact op met de beheerder. “Ik zoek kracht voor de weg die nog voor mij ligt,” sprak hij ootmoedig. Het antwoord kwam als een zachte bries: de beheerder zou proberen iemand te vinden die de deuren van het heiligdom kon ontsluiten. Niet veel later klonk het verlossende bericht: “Ga naar de kapel, klop aan, en u zult worden binnengelaten.”
Toen de pelgrim bij de kapel aankwam, wachtte hem een ontvangst die alle verwachtingen overtrof. De zware deur boog open en hij werd begroet met de woorden: “Wees welkom, reiziger.” In het schijnsel van de kaarsen ontstond een uitvoerig gesprek. Hij kreeg waardevolle adviezen voor zijn pelgrimsreis en een plek om zijn honger te stillen werd hem aangewezen.
Wat begon als een schuchtere vraag, eindigde in een overvloed aan genade. De pelgrim besefte: wie zonder eisen klopt, vindt vaak de diepste rust bij de bron.
”Vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop en er zal voor je worden opengedaan. Want ieder die vraagt ontvangt, en wie zoekt vindt, en voor wie klopt zal worden opengedaan.” – Mattheüs 7:7-8
Ultreia et Suseia! 